ژوزف بناپارت بر تخت پادشاهی اسپانیا

نقاشی رنگ روغن اثر «فرانسوا جرارد» نقاش فرانسوی سده‌های هجده و نوزده میلادی. «ژوزف بناپارت» برادر بزرگ‌تر ناپلئون بناپارت بود و در سال ۱۸۰۸ میلادی، زمانی که ناپلئون متحد سابق خود، اسپانیا را تسخیر کرد به عنوان پادشاه اسپانیا و تابع امپراتوری فرانسه در مادرید بر تخت پادشاهی نشست. سبک نقاشی نئوکلاسیسیسم است و جزئیات آن استادانه پرداخته شده‌اند.

به خواندن ادامه دهید

Advertisements

پری دریایی

نقاشی رنگ روغن اثر «جان ویلیام واترهاوس» نقاش بریتانیایی و نئوکلاسیست سده‌های نوزدهم و بیستم میلادی. بسیاری از آثار واترهاوس به شخصیت‌های تاریخی و یا موجودات افسانه‌ای می‌پردازند.

به خواندن ادامه دهید

شست‌برگشته – چیرگی مرگ بر زندگی

«شست‌برگشته» یا در زبان لاتین «Pollice verso» نام علامتیست که در مورد پیکارهای گلادیاتورهای روم استفاده می‌شده است. در روم باستان گلادیاتور‌ها در میدان‌های ویژه و در برابر تماشاچیان به جنگ یکدیگر و یا حیوانات درنده می‌رفتند و هنگامی که در نبرد تن به تن گلادیاتور‌ها یکی بر دیگری چیره می‌شد تماشاچیان تعیین کننده سرنوشت او بودند: مرگ یا زندگی. گرفتن شست به سمت بالا به معنی بخشش جان گلادیاتور و شست‌برگشته به معنی درخواست مرگ برای گلادیاتور شکست خورده بود.

در سال ۱۸۷۲ میلادی ژان لئون ژروم، نقاش فرانسوی با خلق این اثر که آن را شست‌برگشته نامگذاری کرد توجه عموم را به این داستان معطوف کرد. این نقاشی رنگ روغن به زیبایی تمام لحظه هولناکی را به تصویر می‌کشد که تماشاچیان رومی فریاد مرگ سر می‌دهند. تمامی جزئیات اثر از جمله لباس و ظاهر رومیان و گلادیاتور‌ها، معماری بنا و حتی پرتوهای نور بر مبنای افسانه‌های روم و حقایق تاریخی نقش شده‌اند. «شست‌برگشته» یک اثر ماندگار هنری و تاریخیست.

به خواندن ادامه دهید

رقص حرمسرا

نقاشی رنگ روغن اثر «جولیو روزاتی» هنرمند ایتالیایی قرون نوزده و بیست میلادی. روزاتی نقاشی را در رم آموخت و علاقه بسیاری به شرق‌شناسی داشت و بسیاری از آثار او به زندگی روزمره یا درباریان و اشراف کشورهای شمال غرب افریقا می‌پردازند. این نقاشی که رقص زنی نیمه برهنه در میانه حرمسرا را به تصویر کشیده است احتمالا به حرمسرای سلطان یکی از همین کشور‌ها مربوط است. هرچند به نظر می‌رسد بخشی از آثار روزاتی نه حاصل سفر‌هایش به کشورهای شرقی که ساخته و پرداخته ذهن خودش باشند.

قالی فروش بازار قاهره

نقاشی رنگ روغن اثر «ژان لئون ژروم» نقاش و تندیس‌گر سر‌شناس قرن نوزدهم فرانسه. ژروم در نقاشی و تندیس‌گری پیرو سبک «هنر آکادمیک» بود. در این سبک هنرمند پیرو اصول و چهارچوب‌هایی از پیش تعیین شده است. ژروم در آثار خود به موضوعات مختلفی همچون خاور‌شناسی، تاریخ و اساطیر یونان باستان می‌پرداخت و در این اثر به سال ۱۸۶۹ میلادی یک قالی فروش دوره گرد بازار قاهره را به تصویر کشیده است.

به خواندن ادامه دهید

ناپلئون در برلین

نقاشی رنگ روغن اثر «شارل مینیر» نقاش فرانسوی به سال ۱۸۱۰ میلادی که فتح برلین، پایتخت پروس، توسط سپاه ناپلئون بناپارت را به تصویر می‌کشد. در سال ۱۸۰۶ میلادی با پیروزی ناپلئون بر «فردریش ویلهلم سوم»، پروس به مدت شش سال به اشغال امپراتوری فرانسه درآمد.

مرگ کلئوپاترا

تابلو مرگ کلئوپاترا، آخرین فرعون مصر باستان در اسکندریه. اثر «گویدو کانیاچی» نقاش ایتالیایی قرن هفدهم. کلئوپاترا به قصد خودکشی یک مار کبرای مصری را بر روی سینه خود‌‌ رها کرد.

برهنه در برابر دوربین

به تصویر کشیدن بدن انسان از اعماق تاریخ تا به امروز بخش مهمی از فعالیت و چالش‌های هنرمندان بوده است. برهنگی را می‌توان در دوره‌های تاریخی و تمدن‌های مختلف مشاهده نمود. از یونان و روم باستان تا هند و از افریقا تا اقیانوسیه و از مجسمه سازی و سنگ نگاری تا نقاشی. این موضوع همواره در زمینه‌هایی چون افسانه سرایی، تمایلات نفسانی، قهرمان پروری و زیبایی‌های بصری مطرح شده و زمینه ساز بحث‌های پرشوری از قبیل گناه و جنسیت، هویت فرهنگی و زیبایی‌شناسی بوده است. انتخاب عکاسی به عنوان ابزاری برای تصویر کردن بدن برهنه انسان زمینه بروز بحث‌ها را گسترده‌تر می‌کند چرا که در عکاسی بدن انسان همانگونه که هست نشان داده می‌شود، برخلاف هنرهای دیگر که در صورت لزوم بدن را به صورت دلخواه و ایده آل به تصویر می‌کشند.

با ظهور هنر عکاسی، هنرمندان اروپایی و به خصوص فرانسوی عکاسی از بدن انسان را جایگزینی مناسب و ارزان برای مدل‌های هنری یافتند و البته این عکس‌ها در کنار استفاده به عنوان مدل نقاشی و مجسمه سازی خود به عنوان آثار هنری شناخته می‌شدند اما عنوان مدل را همچنان بر دوش می‌کشیدند تا قوانین و سانسورهای دولتی شامل آن‌ها نشود. در این دوره عکاسی از برهنگی در زمینه‌های کالبد‌شناسی، حرکت‌شناسی، پزشکی قانونی و قوم نگاری هم مورد استفاده قرار می‌گرفت.

در ابتدای قرن بیستم میلادی برهنگی مفهومی متفاوت به خود گرفت و بدن انسان تبدیل به ابزاری فریبکارانه و فراواقعی (سورئال) برای زیبایی بخشیدن و جذب مخاطب شد. این مفهوم در دهه شصت و با آغاز انقلاب جنسی در غرب چالش‌های فراوانی را تجربه کرد و از دل این انقلاب اجتماعی مفهومی نوین‌ زاده شد. از این پس عکاسی از برهنگی ابزاری بود برای رهایی از ساختارهای اجتماعی، اظهار هویت فردی، کنکاش در مفاهیم و هنجارهای جنسی و واکنشی به مشکل نوظهور و ناشناخته ایدز.

«برهنه در برابر دوربین» نمایشگاهی در موزه متروپیلیتن نیویورک است که از تاریخ ۲۷ مارچ تا ۹ سپتامبر سال جاری با نمایش عکس‌هایی از برهنگی در دوره‌های مختلف عصر مدرن قصد دارد تاریخچه این موضوع را معرفی کرده و مفاهیم، انگیزه‌ها و نمودهای آن را مورد پرسش قرار دهد.

این نمایش پرده‌ای نیاز به جاوااسکریپت دارد.

به خواندن ادامه دهید

دو نقاشی از ژرژ سورا – برهنگی در برابر تظاهر

«ژرژ پییر سورا» را می‌توان بنیادگر سبک «نئوامپرسیونیسم» نامید. نئوامپرسیونیسم یا «نودریافتگری» همانند «دریافتگری» یا «امپرسیونیسم» بیشتر از هرچیز به انعکاس پرتو‌ها و بازتابش نور و رنگ‌ها می‌پرداخت اما برخلاف دریافتگری تلاش کرد بر مبنای اصول علمی پیش برود. برای مثال نقاشان امپرسویونیست اعتقاد داشتند برای ساخت رنگ‌های جدید نباید رنگ‌های اصلی را با یکدیگر ترکیب کرد، بلکه باید آن‌ها را جداگانه استفاده کرد تا بر روی بوم باهم ترکیب شود و حالتی واقع گرایانه‌تر به تصویر دهند. اما نئوامپرسیونیست‌هایی چون ژرژ سورا اعتقاد داشتند، یک نقاشی که از کنار هم چیدن نقاط رنگی مجزا تشکیل شود نور‌پردازی صحنه را به نحوی بهتر و درخشان‌تر منعکس می‌کند.

این سبک که توسط ژرژ سورا ابداع شد «نقطه چینی» یا «پوینتیلیسم» نام گرفت. در این سبک نقاش به هیچ عنوان قلمو را بر روی نقاشی نمی‌کشید و تنها با قرار دادن نقاط رنگی مجزا تصویری کلی خلق می‌کرد. مشهور‌ترین اثر ژرژ سورا در این سبک «بعد از ظهر یکشنبه در جزیره گراند ژات» نام دارد. کشیدن این اثر دو سال زمان برد. گراند ژات جزیره‌ای در رودخانه «سن» در میان پاریس است. در اواخر قرن نوزده میلادی، زمانی که سورا تصمیم به خلق این اثر گرفت این جزیره تفرجگاهی برای خانواده‌های طبقه متوسط پاریس به شمار می‌رفت. سورا روزهای متمادی به این جزیره می‌رفت و زمان زیادی را تنها صرف کشیدن یک طرح اولیه برای شاهکار خود می‌کرد. این نقاشی با ابعاد بسیار بزرگش (در حدود دو متر در سه متر) نکات قابل توجه بسیاری در خود جای داده است.

به خواندن ادامه دهید

ناپلئون بر تخت پادشاهی

نگاره رنگ و روغن اثر «ژان اگوست دومینیک انگر» نقاش «نئوکلاسیست» فرانسوی. نئوکلاسیسیسم جنبشی هنری در اروپای سده‌های هجده و نوزده میلادی بود که هنر یونان و روم باستان را که در اروپا «کلاسیک» نامیده می‌شوند الگوی کار خود قرار داد.

این نقاشی با زیبایی و ظرافت کم نظیری ناپلئون بناپارت امپراتور پرآوازه فرانسوی را بر تخت پادشاهی نشان می‌دهد. تاریخ خلق این اثر ۱۸۰۶ میلادی است، زمانی که اتریش و روسیه از فرانسه به سختی شکست خورده بودند و ناپلئون در اوج قدرت پس از شمال ایتالیا و هلند خود را برای فتح برلین آماده می‌کرد.

به خواندن ادامه دهید